Φρούδες ελπίδες

   
    Η περασμένη Κυριακή ήταν μία από τις χειρότερές μου μέρες. Η περασμένη Τετάρτη μία από τις καλύτερές μου. Σήμερα είναι μία μέτρια μέρα. Όσο για την αυριανή; Ένα θεός ξέρει. Κάθε φορά αναρωτιέμαι πώς θα είμαι την επόμενη μέρα, το επόμενο πρωινό, την επόμενη ώρα. Κάθε φορά ελπίζω για το καλύτερο αλλά σπάνια έρχεται. Κάθε φορά προετοιμάζομαι για το χειρότερο αλλά πάντοτε με πιάνει απροετοίμαστο. Κάθε φορά νιώθω ανήμπορος μπροστά στις δυνάμεις που αποφασίζουν για μένα, για τη ζωή μου, για την υγεία μου. Και κάθε φορά πέφτω θύμα τους. Όσες φορές κι αν πονάω, όσες πληγές κι αν κουβαλώ, όσα δυσάρεστα κι αν μου συμβαίνουν, πάντοτε έρχεται μια στιγμή όπου τα πράγματα φαίνεται να πηγαίνουν καλύτερα. Και τότε εγώ ελπίζω. Ελπίζω ότι ίσως τώρα όντως να είμαι καλύτερα. Ίσως να εξαφανιστούν τα προβλήματά μου. Ίσως να εξαφανιστούν οι πλήγες μου. Ίσως να σταματήσουν οι πόνοι και τα βάσανά μου...
    Μάταια όμως. Σύντομα γκρεμίζονται όλα τα όνειρά μου για μια καλύτερη, κανονική ζωή. Θα έρθει όμως ξανά μία καλή στιγμή και ξανά θα αρχίσω να έχω ελπίδες. Φρούδες ελπίδες. Το ξέρω ότι πάλι θα απογοητευτώ αλλά δεν παύω να ελπίζω. Κάποιοι λένε ότι η ελπίδα πεθαίνει τελευταία. Ένας φίλος μου λέει ότι η ελπίδα πεθαίνει προτελευταία. Τελευταίος πεθαίνει αυτός που ελπίζει. Η ελπίδα είναι ένα από τα πιο πρωτόγονα ένστικτα του ανθρώπου, μαζί με αυτό της επιβίωσης και της αναπαραγωγής. Όσο άσχημα κι αν είναι τα πράγματα πάντοτε ελπίζουμε για το καλύτερο. Έτσι κι εγώ. Πάντοτε ελπίζω ότι κάποτε θα γίνω καλά. Πότε; Δεν ξέρω. Αυτό μόνο ο Θεός το ξέρει!!!