The Strip

The Strip

7.9.08

Αλλαγή διάθεσης


Ιστορία πρώτη: ... Ξύπνησα με βαρύ κεφάλι. Δεν άντεχα το ποτό... και χθες το απέδειξα περίτρανα. Οι φίλοι μου το αντέχουν. Κι αυτοί το απέδειξαν. Άγρια νύχτα. Όμορφη νύχτα. Νύχτα για γλέντι. Δηλαδή χορό, γυναίκες και ποτά, όχι απαραίτητα με αυτήν την σειρά. Τρελή νύχτα. Ο έλεγχος ξέφυγε. Εγώ ξέφυγα. Ξεπέρασα τα όριά μου κατά πολύ. Το ένα ποτό διαδεχόταν το άλλο, τα σφηνάκια έρχονταν σωρηδόν και εγώ έπινα, έπινα, έπινα... μέχρι που το στομάχι μου δεν άντεξε άλλο και τελικά -διαμαρτυρόμενο- επέστρεψε ό,τι το είχα αναγκάσει να ρουφήξει προς το ξύλινο πάτωμα. Αυτό, απλώς δέχτηκε στωικά την διαμαρτυρία αυτή. Σε αντίθεση με τον ιδιοκτήτη, ο οποίος με έδιωξε -με ευγενικό τρόπο, ομολογώ- από το μαγαζί του και έτσι έληξε για μένα η νυχτερινή μου περιπολία. Ξύπνησα με βαρύ κεφάλι. Ήταν μεσημέρι. Χρειάστηκα δύο διπλούς ελληνικούς για να συνέλθω. Τότε θυμήθηκα. Έπρεπε να πάω κάπου το απόγευμα. Μία υποχρέωση. Κάτι που περίμενα με μεγάλη χαρά.... μέχρι τώρα. Δεν ήθελα να πάω. Δεν είχα όρεξη. Έπρεπε να ειδοποιήσω. Ήξερα ότι θα με έβριζαν, θα με έλεγαν τρελό, θα προσπαθούσαν τα πάντα για να αλλάξω γνώμη, αλλά δεν ήθελα. Δεν το σκέφτηκα άλλο. Πήρα τηλέφωνο τον κολλητό μου. "Έλα Γιώργο, άκου, δεν θα έρθω σήμερα". "Τί, χαζός είσαι; Τί έπαθες; Νόμιζα ήσουν χαρούμενος για αυτό". "Αλλαγή διάθεσης".....

Ιστορία δεύτερη: ... Οι ειδήσεις είχαν μιλήσει για 35oC. Κάτω από τον ήλιο, όμως, πιο πολύ το ένοιωθα για 45. Η πιο ζεστή μέρα του καλοκαιριού. Και η πιο ακατάλληλη για να βρίσκεται κάποιος στην πόλη. Ευτυχώς, δεν ήμουν. Το κορμί μου ήταν αραγμένο σε μία πλαστική, άσπρη ξαπλώστρα, ταμπουρωμένο πίσω από ένα παχύ στρώμα σκιάς που προσέφερε η ψάθινη φαρδιά ομπρέλλα. Και όλα αυτά μόλις τρία μέτρα από τη δροσιά της θάλασσας. Δίπλα μου στεκόταν αγέρωχο ένα ψηλό, πλαστικό ποτήρι που περιείχε τον κρύο μου καφέ και ένα κίτρινο καλαμάκι. Πιο δίπλα τα τσιγάρα μου, άφιλτρα, μαζί με τον κόκκινο αναπτήρα μου. Κάτω, δίπλα στην ξαπλώστρα, βρισκόταν το βιβλίο που είχα φέρει, ένα αστυνομικό μυθιστόρημα, για να περνάει η ώρα μου. Χαμογέλασα. Όλα ήταν τέλεια. Ένα κύμα ευφορίας διαπέρασε το κορμί μου. Ζούσα έναν μικρό Παράδεισο... Αφού ήπια μια γενναία γουλιά φραπέ, πήγα και έκανα μια βουτιά. Τα νερά ήταν ζεστά. Τα προτιμώ αλλιώς. Η θάλασσα ήταν γεμάτη από πιτσιρίκια που φώναζαν και ξεσήκωναν τον κόσμο, ταλαιπορώντας παράλληλα τους γονείς τους. Από πάνω ο ήλιος, καυτός όσο ποτέ, φάνταζε απειλητικός, έτοιμος να με καταβροχθίσει στην δυσάρεστη αγκαλιά του. Δεν έμεινα πολύ στη θάλασσα. Βγαίνοντας έξω, παρατήρησα τους φίλους μου. Καλά παιδιά όλοι τους. Με τα χίλια ζόρια όμως τους μάζεψα σήμερα. Ολόκληρη εβδομάδα τους έψηνα. Δεν είχε όρεξη ο ένας, είχε δουλειές ο άλλος, τραβούσε μαλακία ο τρίτος... Μόνο η Μαρία και ο Ντίνος ήτανε πρόθυμοι. Δεν έχαναν ευκαιρία να επιδείξουν τον έρωτά τους μπροστά σε κόσμο. Συνεχώς αγκαλιάζονταν και φιλιόντουσαν. Από μένα γνώρισε η Μαρία τον Ντίνο. Ήμουνα τσιμπημένος με την Μαρία... Η σκέψη μου πέταξε στη δουλειά μου. Άσχημα τα πράγματα. Αυτό που έγινε προχθές θα μου κόστιζε ακριβά, πολύ ακριβά. Την Δευτέρα είχα και ραντεβού με τον γιατρό... Έπεσα βαρύς στην ξαπλώστρα. Έπιασα το ποτήρι, ανακάτεψα αργά αργά τον φραπέ και ήπια μια γουλιά. Είχε ζεσταθεί. Κοίταξα το βιβλίο μου. Δεν το άγγιξα. Αναστέναξα. Σηκώθηκα με μία κίνηση και άρχισα να μαζεύω. "Παιδιά, εγώ φεύγω". "Τί, τί τρέχει;" "Αλλαγή διάθεσης".....

Ιστορία τρίτη: ... Η κίνηση στους δρόμους ήταν μεγάλη. Ήτανε ημέρα εκλογών, άλλωστε. Πίσω από το τιμόνι, σκεφτόμουν την γυναίκα μου. Ένοιωθα τυχερός. Ήταν ότι επιθυμούσα και ακόμα περισσότερα. Ο γάμος μας ήταν η ευτυχέστερη στιγμή της ζωής μου... Ένας μαλάκας μπροστά μου φρέναρε απότομα. Παραλίγο να πέσω πάνω του. Τον μούτζωσα μέσα από το τζάμι. Αυτός ανταπέδωσε δείχνοντάς μου το μεσαίο δάχτυλο του χεριού του. Τί σκεφτόμουνα; Α, ναι, τον γάμο μου. Δικηγόρος αυτή και μάλιστα επιτυχημένη. Σήμερα ήταν έφορος σε ένα εκλογικό τμήμα. Πήγαινα να την πάρω. Γαμώτο!! Όλα τα φανάρια κόκκινα τα πετυχαίνω σήμερα. Εγώ ήμουν καθηγητής σε φροντιστήριο. Ζόρικη δουλειά, λίγα τα χρήματα. Είχα μεγάλα σχέδια, όμως. Ήθελα να είναι περήφανη για μένα, όπως ήμουνα κι εγώ για αυτήν... Στο διάολο!! Από πού πετάχτηκε το σκυλί; Στην οργή!! Έφτασα καθυστερημένα. Εκείνη όμως ακόμα δεν είχε τελειώσει. Την πήρα τηλέφωνο και μου είπε ότι θα αργήσουν. Έκατσα και περίμενα στο αυτοκίνητο. Μία ώρα περίμενα. Να πάρει!! Τελικά εμφανίστηκε, εμφανώς κουρασμένη. Μπήκε στο αμάξι και πήρα την αντίθετη κατεύθυνση. Η κίνηση ήταν χειρότερη τώρα. Σαράντα λεπτά κάναμε για να φτάσουμε. Την άφησα να κατέβει και της είπα να μπει μέσα. Εγώ θα πήγαινα να παρκάρω το αμάξι. Με φίλησε γλυκά και έφυγε. Ξεκίνησα και άρχισα να ψάχνω. Ανυπομονούσα να βρεθώ στο κρεβάτι δίπλα της... Είχε ζέστη. Το air-condition ήτανε χαλασμένο. Νόμιζα πως βρήκα μια θέση αλλά τελικά το αμάξι ήταν πολύ μεγάλο για να χωρέσει, κάτι που διαπίστωσα μετά από καμμιά ντουζίνα μπρος-πίσω. Είχα ιδρώσει για τα καλά. Μετά από πέντε λεπτά, είδα κάποιον που μόλις είχε παρκάρει μπροστά μου. Γαμώ την τύχη μου, γαμώ!!! Ήτανε ανάγκη να γίνει έφορος; Μετά από μία ώρα ακόμα δεν είχα παρκάρει. Δεν άντεχα άλλο. Ήθελα να φύγω. Αυτή έφταιγε! Παλιοδικηγόρος! Εγώ έλιωνα μέσα στο αμάξι και αυτή ξεκουραζόταν στο κρεβάτι κάτω από τον κλιματισμό. Τα νεύρα μου έσπασαν. Έστριψα απότομα το αμάξι. Στο διάολο το παρκάρισμα! Το τηλέφωνο χτύπησε. Αυτή ήταν. "Πού είσαι, αργείς;" "Φεύγω". "Τί έγινε;" "Αλλαγή διάθεσης".....

Ιστορία τέταρτη: ... Από προχθές είχα αρχίσει να ετοιμάζομαι για το Σαββατοκύριακο. Το τελευταίο μπάνιο του καλοκαιριού! Θα φεύγαμε Σάββατο αντί για Παρασκευή αλλά και πάλι θα περνούσαμε τέλεια. Όλη την εβδομάδα είχα ζαλίσει τον Μαρίνο για αυτό το Σαββατοκύριακο. Θα μέναμε σπίτι μου. Το αρχικό σχέδιο περιλάμβανε εμάς τους δυο και έπειτα... όσοι πιστοί προσέλθετε! Είχαμε πει ότι και οι δυο μας να ήμαστε, πάλι ωραία θα περνούσαμε. Θα περνούσε κι ο Σίμος, η Μαρία ίσως, η Αλεξία... Αν ερχόταν μαζί μας η Αλεξία θα φεύγαμε μετά τη δουλειά της, προς το μεσημέρι. Έστω κι έτσι, θα είχαμε καιρό να το απολαύσουμε... Τελικά, η Αλεξία δεν ήταν μέσα αλλά ίσως περνούσε. Ας είναι. Εγώ θα περάσω καλά. Ένα τελευταίο μπάνιο πριν αρχίσουν τα prelunch. Πριν αρχίσει το φθινόπωρο. Αχ, πόσο το περίμενα! Δεν ήθελα ακόμα να εγκαταλείψω το καλοκαίρι. Ήθελα ένα μπάνιο ακόμα. Ένα ακόμα!.. Αυτή τη στιγμή βρισκόμουνα στο σπίτι. Ένοιωθα άβολα. Ήθελα να βγω, να πιω κάνα ποτό. Άρχισα να παίρνω τηλέφωνα. Τζίφος! Κανένας δεν μπορούσε. Ούτε η Μαρία, ούτε η Αλεξία, ούτε η Μάγχη ούτε καμμιά άλλη. Γαμώτο, δεν γίνεται να κάτσω σπίτι! Ποτέ δεν κάθομαι σπίτι Παρασκευή βράδυ. Δεν μπορούσα να κάνω όμως αλλιώς. Με παρηγόρησε η σκέψη ότι αύριο θα πηγαίναμε για μπάνιο. Με καλή διάθεση άρχισα να διαβάζω το "Modjo" ακούγοντας το τελευταίο CD των Tellers. Γαμάτος δίσκος!! Έπεσα νωρίς στο κρεβάτι και αποκοιμήθηκα σκεπτόμενος την αυριανή μέρα... Ξύπνησα νωρίς. Για τα δικά μου δεδομένα, τουλάχιστον. Άρχισα να τριγυρνώ στο σπίτι. Ήμουνα ανήσυχος. Ήθελα να φύγω από τώρα, αλλά ήταν ακόμα νωρίς. Εξάλλου, ο Μαρίνος μου είχε πει ότι θα το ξενυχτούσε οπότε θα ξυπνούσε αργά. Μέρα που βρήκε κι αυτός! Συνήθως αυτός είναι που ξυπνάει νωρίς και περιμένει τους άλλους. Άνοιξα την τηλεόραση. Πρωινές φλυαρίες. Δεν τις άντεχα. Άνοιξα ένα τυχαίο περιοδικό, έβαλα να ακούσω μουσική... Όλα μάταια. Εκνευρίστηκα! Ξύπνα επιτέλους να φύγουμε, μαλάκα! Τότε, το τηλέφωνο χτύπησε. Ήταν ο Σίμος. Θα κατέβαινε στο κέντρο για καφέ. Δεν το σκέφτηκα καθόλου. Ετοιμάστηκα να πάω κι εγώ. Στο διάολο το μπάνιο! Στέλνω ένα μήνυμα στον Μαρίνο. Ήταν 12 η ώρα. Μετά από μία ώρα με παίρνει τηλέφωνο. "Γιατί πήγες για καφέ; Είμαι έτοιμος να φύγω για μπάνιο". "Αλλαγή διάθεσης"...
.
.
.
.
.
Στην πρώτη ιστορία, η υποχρέωση που είχε ο φίλος μας ήταν ο γάμος του. Τελικά, όντως έστησε τη νύφη. Ο γάμος δεν έγινε ποτέ. Η υποψήφια νύφη δεν παντρεύτηκε ποτέ ενώ ο φίλος μας, αφού κατάλαβε τι έκανε, άρχισε να πίνει και κατάντησε αλκοολικός. Τώρα, το αντέχει το ποτό!!!

Στην δεύτερη ιστορία, ο φίλος μας ήταν ο μόνος που είχε πάρει αμάξι. Μετά από έντονο καυγά στην παραλία, έφυγε και άφησε τους άλλους μόνους. Γυρίσανε με αστικό. Δεν τους ξαναείδε ποτέ. Ούτε την Μαρία!!!

Στην τρίτη ιστορία, το εκλογικό τμήμα όπου ήταν έφορος η δικηγόρος ήτανε σε άλλη πόλη και μένανε σε ξενοδοχείο. Ο φίλος μας την παράτησε εκεί και έφυγε σπίτι του. Αυτή αναγκάστηκε να γυρίσει με ταξί. Ο γάμος τους διαλύθηκε. Αυτή συνεχίζει να είναι πετυχημένη δικηγόρος και αυτός συνεχίζει να παλεύει με το φροντιστήριό του, ενώ αγόρασε μικρότερο αμάξι!!!

Στην τέταρτη ιστορία, τελικά ο Μαρίνος πήγε για μπάνιο μόνος του, έκατσε στην παραλία μόνος του, ήπιε τον καφέ του μόνος του και γύρισε μόνος του. Δεν βγήκε ποτέ ξανά με τον φίλο μας, ο οποίος στεναχωρημένος έχασε τα μαλλιά του και άρχισε να έχει πρόβλημα πίεσης. Επίσης, ποτέ πια δεν ξυπνούσε νωρίς!!!


ΟΤΑΝ ΑΛΛΑΖΕΤΕ ΔΙΑΘΕΣΗ, ΜΗΝ ΚΡΕΜΑΤΕ ΤΟΥΣ ΑΛΛΟΥΣ ! ! ! ! !

Blogged with the Flock Browser

6 κόμεντς:

leonidiog είπε...

Καλησπέρα από Λεωνίδιο. Ωραίο το blog σας

ελένη είπε...

ενδιαφέρουσες ιστορίες μαρίνο.
Αλλά δυστυχώς οι άνθρωποι αλλάζουν διαθέσεις και μάλιστα συχνα.και ίσως τελικά καλύτερα που φεύγουν.ίσως να ήταν χειρότερα αν έμεναν και να χαλούσαν και τη διάθεση των άλλων.
Αλλά δεν χρειάζεται να το παίρνουμε και κατάκαρδα!
Συμβαίνουν αυτά..σε όλους.
Τα συγχωρούμε και προχωράμε παρακάτω!
Η ζωή συνεχίζεται!

φιλιά!

Marinos aka EmVy είπε...

@leonidiog
Ουάου! Έφτασα μέχρι το Λεωνίδιο; Χαίρομαι και ευχαριστώ για το σχόλιο. Όμως, βρε παιδί μου, πήγα να μπω στο blog σου και πετάχτηκαν κάτι έξτρα παράθυρα και έκλεισε ο browser μου. Αν το διαβάζεις αυτό, φρόντισε να το διορθώσεις για να μπορώ να σε διαβάζω.

@ελένη
Σκοπός μου δεν ήταν να τα βάλω με τις αλλαγές διάθεσης. Εγώ ο ίδιος αλλάζω συχνά διάθεση και ούτε με πειράζει όταν το κάνουν οι άλλοι. Αυτό που λέω είναι ότι πρέπει να προσέχουμε. Κάθε μας πράξη έχει συνέπειες. Όταν αυτές είναι ουσιαστικές και καθοριστικές για τους άλλους τότε πρέπει να το σκεφτόμαστε δύο φορές πριν κάνουμε κάτι. Όταν κάποιος άλλος εξαρτάται σε δεσμευτικό βαθμό από μας (όπως στις ιστορίες μου) τότε η ευθύνη μας είναι μεγαλύτερη και μία αλλαγή διάθεσης ζημιογόνα. Όπως είπα, συχνά αλλάζω διάθεση αλλά ποτέ δεν έχω κρεμάσει κανέναν εξαιτίας της. Για παράδειγμα, αν έχουμε βγει έξω και είμαι ο μόνος με αμάξι, ακόμα κι αν βαρεθώ και θέλω να φύγω, θα αντέξω και θα κάτσω γιατί οι άλλοι εξαρτώνται από μένα. Υπάρχει και φιλότιμο σε αυτόν τον κόσμο και καλό θα ήταν να το θυμόμαστε. Η ζωή και φυσικά συνεχίζεται. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι πρέπει να δίνουμε έτσι εύκολα άφεση αμαρτιών. Αυτό είναι Αλλουνού δουλειά!!!

Estraven είπε...

Μαρίνο, αρχικά γκόου φακ για αυτά που λες, αλλά σε παρακαλώ, συνέχισε να βγαίνεις μαζί μου, δε θα το αντέξω. Θα χρειαστεί να πάω για εμφύτευση!

Επίσης, for the record, ζητώ συγνώμη...

Marinos aka EmVy είπε...

apology aXepted

ps:εμφύτευση χρειάζεσαι ούτως ή άλλως...

Ανώνυμος είπε...

Το 'χεις, το 'χεις!
Δε θα σταθώ στα μηνύματα που θέλησες να περάσεις. Με κάλυψες και με τις ιστορίες σου και με τα σχόλιά σου.
Μου αρέσει τόσο πολύ να διαβάζω τα σφινάκια σου, που θα ήθελα πολύ να διαβάσω και κείμενο μεγαλύτερης έκτασης για να το ευχαριστηθώ.
Έχεις το χάρισμα να είσαι περιεκτικός, λιτός και ουσιαστικός σε αυτά που θέλεις να πεις και συγχρόνως μυθοπλάστης. Το στυλ που υιοθετείς σου ταιριάζει, και νομίζω ότι ταιριάζει και στην εποχή μας. Είσαι της γενιάς του internet και αυτό δεν κρύβεται.
Σ' ευχαριστώ που μοιράζεσαι το ταλέντο σου μαζί μας. Θεώρησέ με φανατική αναγνώστριά σου

addicted

ΥΓ Χαίρομαι που αποτέλεσα πηγή έμπνευσης. Ανυπομονώ για τα επόμενα σφινάκια σου!