Junkie

Είμαι "καθαρός" δύο μέρες τώρα και διανύω την τρίτη. Δεν είναι εύκολο. Πιο πριν έπαιρνα τη "δόση" μου κάθε μέρα, μερικές φορές και δύο φορές την μέρα. Είχα εθιστεί. Έχωεθιστεί. Το έχω ανάγκη. Το αναζητάει ο οργανισμός μου. Δύο μέρες τώρα είμαι "εκτός". Δεν είμαι καλά. Το κεφάλι μου πονάει. Ζαλίζομαι. Νοιώθω τους τοίχους να με πνίγουνε, τις φωνές να με χτυπάνε. Όλα μοιάζουν σαν ένα κακό όνειρο. Σαν ένα θολό τοπίο. Δύο μέρες τώρα δεν ξέρω τί να κάνω, πού να πάω, πώς να συνεχίσω. Νοιώθω αποκομμένος, σαν ζωγραφιά που σβήνει σιγά σιγά. Δύο μέρες χωρίς δόση. Δεν το αποφάσισα εγώ. Εξαναγκάστηκα. Δύο μέρες χωρίς αναπνοή, χωρίς αέρα, χωρίς ζωή. Παλεύω να επιζήσω. Δύσκολο. Το σώμα μου αντιδρά. Δεν μπορεί χωρίς "αυτό". Ατονεί, αργοπεθαίνει. Μαραζώνει. Νοιώθω εξαντλημένος. Δύο μέρες χωρίς "τριπάκι". Είναι πολλές. Χρειάζομαι τη δόση μου. Αλλιώς... δεν ξέρω...

Ευτυχώς, σήμερα είναι η τελευταία μέρα. Τέρμα η αποτοξίνωση. Τέρμα η κόλαση και οι εφιάλτες. Σήμερα, θα πάρω μία δόση. Μία γερή δόση. Σήμερα, θα ξανανοιώσω ζωντανός, ευτυχισμένος. Θα νοιώσω ξανά το αίμα στις φλέβες μου να τρέχει, να τρέχει δυνατά, δυνατά και γρήγορα. Σήμερα θα γυρίσω στους ζωντανούς. Θα κάνουμε πάρτυ όλοι μαζί. Θα ξορκίσουμε τις προηγούμενες μέρες και θα κατακτήσουμε τον κόσμο. Σήμερα θα πάρω το πιο δυνατό πράγμα που υπάρχει. Σήμερα έχει αγώνα!!!

Blogged with the Flock Browser