Κολονοσκόπηση (όπως θα'θελα να είναι)

... Σήμερα ξύπνησα χαρούμενος. Θα πήγαινα στο νοσοκομείο να κάνω κολονοσκόπηση. Έχω ξανακάνει αλλά πάντοτε μου αρέσει. Βοήθησαν βέβαια και τα σουβλάκια που έφαγα χθες το βράδυ, με εντολή γιατρού βέβαια. Μόνο σήμερα δεν έπρεπε να φάω τίποτα αλλά ήξερα ότι σε λίγες ώρες θα είχα τελειώσει. Αχ, επιστήμη! Πόσο εύκολα κάνεις τα πράγματα για μας! Θυμήθηκα που κάποτε μου είχε πει ο πατέρας μου ότι η κολονοσκόπηση ήταν δύσκολη διαδικασία. Το καθαρτικό που έπαιρνες ήταν απαίσιο και δεν έτρωγες για μία μέρα. Ευτυχώς που δεν γεννήθηκα 20 χρόνια πριν...
Ετοιμάστηκα λοιπόν και ξεκίνησα για το Ιπποκράτειο, όπου και θα έκανα την εξέταση. Φτάνοντας εκεί άρχισα να χαμογελάω από μέσα μου. Ήξερα τι με περιμένει. Έχω ξανάρθει εδώ για άλλη εξέταση και ήταν...χμ...ωραία, πολύ ωραία! Ας συνεχίσω όμως την αφήγησή μου. Προχώρησα στο γραφείο κίνησης όπου καθόταν μία νόστιμη κοπελίτσα όχι πιο πάνω από 22 χρονών. "Καλημέρα σας κύριε, πώς μπορώ να εξυπηρετήσω;" Το χαμόγελο που μου χάρισε ήτανε πολύ γλυκό και χαριτωμένο. "Έχω ραντεβού για μία κολονοσκόπηση, με τον κύριο Τάδε" της απαντάω και ανταποδίδω το χαμόγελο. "Αχ, κρίμα που δεν έχετε ραντεβού μαζί μου, τότε εσείς θα εξετάζατε εμένα" μου είπε με τσαχπινιά και μου έδωσε ένα ψηφιακό χαρτάκι για να το δώσω στη γραμματεία του κτιρίου Β'. "Μην στεναχωριέστε δεσποινίς μου, είναι φανερό ότι χαίρετε άκρας υγείας, δε με χρειάζεστε!". Κι όντως φαινότανε, από την υπηρεσιακή καρτέλλα που φορούσε. Αυτή ήταν μία ψηφιακή πλακέτα που έλεγχε σε real time την κατάσταση αυτού που την φορούσε και ανέγραφε τα αποτελέσματα σε μία οθόνη μπροστά ώστε να φαίνεται από όλους. Εδώ και χρόνια η νομοθεσία απαιτούσε να εφαρμόζεται αυτό το σύστημα από όλα τα νοσοκομεία ώστε ο ασθενής να είναι σίγουρος ότι οι υπάλληλοι είναι καθαροί και υγιείς (αν και ο πατέρας μου λέει ότι αυτό έγινε για να μην ζητάνε αδικαιολόγητες αναρρωτικές). Φεύγοντας, παρατήρησα την ουρά που περίμενε για εισαγωγή. Πέντε άτομα περιμένανε. Μέσος χρόνος αναμονής: 3 λεπτά! Θεούλη μου, σκέφτηκα. Τα κρατικά νοσοκομεία πάντοτε έχουν κόσμο! Τι ταλαιπωρία. Βέβαια, ο πατέρας μου λέει ότι κάποτε αυτό θα φάνταζε σαν παράδεισος, αλλά ποιός ασχολείται με ιστορίες για δεινοσαύρους!!
Στάθηκα μπροστά στη γραμματεία του κτιρίου Β'. "Καλημέρα σας, έχω ραντεβού για μία εξέταση του κώλου!". Η κοπελίτσα πίσω από το τζάμι έσκασε στα γέλια! "Τι αστείος που είστε, μου αρέσετε, ελάτε να σας δώσω ένα φιλάκι!" μου λέει και τεντώνεται από τη θέση της και μου σκάει ένα φιλάκι στο στόμα. Η καρτέλλα της έδειχνε ότι οι σφυγμοί της είχαν ανεβεί λιγάκι, δικαιολογημένα θα'λεγα, αλλά κατά τ'άλλα ήταν υγιέστατη. Έτσι όπως με φιλούσε μπορούσα να δω και το στήθος της μέσα από την μπλούζα. Πολύ ωραίο στήθος, σκέφτηκα. Πιο ωραίο από της πρώτης κοπελίτσας. Θυμήθηκα κάτι άλλο που μου είχε πει ο πατέρας μου. Κάποτε, λέει, οι γυναίκες φορούσαν κάτι που το λέγανε σουτιέν και έκρυβε το στήθος. Από τότε όμως που τα σουτιέν συνδέθηκαν με το φαινόμενο της εξάπλωσης του καρκίνου του μαστού, απαγορεύτηκαν δια παντός και συγχρόνως απενοχοποιήθηκε η θέα του στήθους. Άκου πράγματα!!! "Θα πρέπει να κάνουμε πρώτα μία ανάλυση αίματος, όμορφέ μου κύριε" Άπλωσα το χέρι μου και μου κόλλησε ένα αυτοκόλλητο. Σε ένα λεπτό εμφανίστηκαν σε μία οθόνη όλα τα στοιχεία. Χοληστερίνη καλή, σάκχαρο καλό, τα τριγλυκερίδια ήταν λίγο ανεβασμένα... Καλά πήγα γενικώς. Πέρασε τα data στο ψηφιόχαρτό μου και με μία απότομη κίνηση μου ξεκολλάει το patch από το χέρι μου. "Άουτς, αυτό πόνεσε λιγάκι" της λέω με παράπονο. "Ε, να το φιλήσω τότε να φύγει ο πόνος" απαντάει αυτή με νάζι και σκάει στο χέρι μου ένα φιλάκι. "Περάστε τώρα στην πρώτη αίθουσα δεξιά και περιμένετε να σας φωνάξουν."
Το ήξερα ότι θα έπρεπε να περιμένω λιγάκι. Κρατικό Νοσοκομείο είναι αυτό. Γι αυτό και ήρθα προετοιμασμένος. Είχα πάρει μαζί μου το iPod ng και μαζί είχα φέρει το τελευταίο usm (ultra small media) των Tellers, του συγκροτήματος που κυριαρχούσε στα chart την τελευταία πενταετία. Ήτανε θεοί! Είχα ακούσει σχεδόν όλο το δισκάκι (10 τραγούδια) όταν ακούω μία μπάσα φωνή να φωνάζει το όνομά μου. Ήτανε ο γιατρός Τάδε! "Καλημέρα γιατρέ" του είπα και του έδωσα το ψηφιόχαρτό μου. "Καλημέρα παιδί μου, πέρνα μέσα. Έφαγες σουβλάκια όπως σου είπα;" "Φυσικά γιατρέ" "Ωραία βγάλε τα ρούχα σου και ξάπλωσε. Η νοσοκόμα θα σε βοηθήσει". Όντως, ενώ εγώ άρχισα να βγάζω το πουκάμισό μου, μία νοσοκόμα, περίπου 30 χρονών σε άριστη κατάσταση και με μεγάλο στήθος, άρχισε να μου ξεκουμπώνει το παντελόνι μέχρι που το έβγαλε τελείως και μετά μου φόρεσε μία ειδική ρόμπα που με άφηνε ακάλυπτο από πίσω. Έπειτα, μετά από εντολή του γιατρού, έπιασε ένα στηθοσκόπιο και άρχισε να εξετάζει το σώμα μου. Θυμήθηκα τότε ότι ο πατέρας μου μου είχε πει ότι από την εποχή του τα μόνα πράγματα που μείνανε ίδια ήταν η ρόμπα και το στηθοσκόπιο και αυτά για τον απλούστατο λόγο ότι ήταν συνδεδεμένα με το image των ιατρών, δηλαδή ήτανε θέμα lifestyle. Και δεν είχαν άδικο, σκέφτηκα εγώ βλέποντας τη νοσοκόμα με την αποκαλυπτική φορεσιά να ακουμπάει το στηθοσκόπιο στον αριστερό μου όρχι. Δυστυχώς, όμως, αυτή η σκέψη μεταδόθηκε από τον εγκέφαλό μου μέχρι τα γεννητικά μου όργανα με δυσάρεστα αποτελέσματα. "Γιατρέ, ο νεαρός έχει στύση" φώναξε άξαφνα η νοσοκόμα. "Χμ" είπε αυτός "δεν μπορούμε να κάνουμε την εξέταση έτσι. Καλά, πάρε παιδί μου προς το παρόν αυτό το καθαρτικό χάπι και πήγαινε στην τουαλέτα". Πήρα το χάπι μαζί με λίγο ουίσκι και πήγα στο μέρος. Σε ένα λεπτό το έντερό μου είχε καθαρίσει τελείως αλλά η στύση μου παρέμενε. "Φωνάξτε την αδερφή Μαρία" φώναξε ο γιατρός και όντως σε λίγο ήρθε η αδερφή Μαρία, ένας άγγελος, όπως θα'λεγε κι ένας φίλος μου. 20 χρονών, ξανθιά, με 1.75 ύψος, στητό στήθος μετρίου μεγέθους και τέλεια τριγλυκερίδια. Εγώ σκέφτηκα ότι μάλλον χειρότερα θα τα έκανε αυτή παρά θα βοηθούσε. Με έβαλε να ξαπλώσω και τότε άρχισε να μου κάνει μαλάξεις στο πέος μου με έναν ειδικό τρόπο που έκαναν την στύση μου να εξαφανιστεί χωρίς άλλες παρενέργειες. Τι επιστήμων, σκέφτηκα εγώ. "Ορίστε, γιατρέ, είναι έτοιμος" κελάηδησε και έφυγε. Είχε έρθει η ώρα της εξέτασης. Μου βάλανε ένα άλλο patch στο μπράτσο μου, το οποίο θα με έκανε να χαλαρώσω για να μην κουνιέμαι και με γυρίσανε στο πλάι. Ο γιατρός τότε έβαλε έναν μικροσκοπικό σωλήνα στον πρωκτό μου και άρχισε να τον σπρώχνει πιο μέσα. Εγώ δεν καταλάβαινα τίποτα άλλο παρά ένα ελαφρύ γαργαλητό. Μπορούσα να βλέπω και σε μια οθόνη το έντερό μου καθώς ο σωλήνας με την κάμερα συνέχιζε την πορεία του. Σαν να ήμουνα στον κινηματογράφο.
Η όλη διαδικασία κράτησε 10 λεπτά περίπου. "Τελειώσαμε, μπορείς να σηκωθείς" είπε ο γιατρός και εγώ σηκώθηκα. Η νοσοκόμα με βοήθησε να ντυθώ. "Ήσουνα πολύ ήρεμος, συγχαρητήρια" μου είπε και μου έσκασε ένα φιλάκι στο στόμα. "Τώρα, βγες έξω και περίμενε τα αποτελέσματα". Βγήκα και περίμενα. Μετά από 5 λεπτά ήρθε ο γιατρός. "Όλα καλά, κανένα πρόβλημα, μόνο κάποιο μικρόβιο παρουσιάστηκε. Πάρε αυτό το χάπι μια φορά μόνο και θα'σαι εντάξει". Πήρα το χάπι, πήρα και το ψηφιόχαρτό μου με τα ιατρικά data και έφυγα από το νοσοκομείο. Πριν απομακρυνθώ πολύ γύρισα και το αντίκρισα. Ο πατέρας μου μου έλεγε ότι στην εποχή του το νοσοκομείο ήταν ένα τρομακτικό μέρος, όπου γίνονταν απαίσια πράγματα. Πώς είναι δυνατόν κάτι τέτοιο; Σήμερα το νοσοκομείο είναι το δεύτερο πιο ευχάριστο μέρος, μετά τις Τράπεζες. Σκέφτηκα ότι μάλλον δεν μου τα λέει καλά ο πατέρας μου. Μάλλον δεν μου τα λέει καλά!!!

Blogged with the Flock Browser