Παύσατε πυρ!

Η αλήθεια είναι ότι δεν πρόλαβα να βρεθώ στο πεδίο της μάχης. Είχα αρχίσει να εκπαιδεύομαι, αλλά αποχώρησα προτού μάθω την τέχνη, γιατί πέρασα σε ένα άλλο μαχητικό πεδίο, αυτό του γάμου.
Έτσι, μόλις εγκατέλειψα εκείνο, βγήκα στην πρώτη γραμμή δίχως εμπειρία και δίχως ενημέρωση για τις τρέχουσες εξελίξεις. Και προτού εντρυφήσω στην τέχνη του φλερτ, θέλησα να καταγράψω τις εντυπώσεις μου, ως παρατηρητής με αντικειμενική άποψη επί του θέματος:
Η μάχη των δύο φύλων δεν είναι καθόλου ευφημισμός. Είναι πραγματικότητα. Είναι ένας ανελέητος πόλεμος με μεγάλες απώλειες και από τις δύο πλευρές. Τι εννοώ;
Πρόκειται για πόλεμο ατομικό, δηλαδή ο καθένας για τον εαυτό του και όλοι εναντίον όλων. Πρωταρχικό στόχο έχει κάποιος να μην ξεφτιλισθεί και όχι να εξασφαλίσει το πρώτο ραντεβού. Επιπλέον, δεν υπάρχουν νικητές, αλλά μόνο ηττημένοι, αν αναλογισθεί κανείς πως ακόμη και αν πετύχει κάποιος το στόχο του, μπαίνει στην επόμενη διαδικασία γνωριμίας, που απαιτεί υψηλότερο επίπεδο μαχητικότητας.
Τα μαγνητικά πεδία που δημιουργούν οι μαχόμενοι στο πεδίο της μάχης είναι έντονα και τις περισσότερες φορές περιπλέκονται. Δηλαδή κάποιος στοχεύει μία κοπέλα, η οποία εκπέμπει σήματα σε κάποιον άλλο, ο οποίος ενδεχομένως να μην αντιλαμβάνεται ότι έγινε στόχος.
Έστω, όμως ότι συναντιούνται τα βλέμματα δύο ατόμων. Το «οφθαλμόλουτρο» δεν εξασφαλίζει και τη πρώτη γνωριμία. Επειδή ο καθένας φοβάται την απόρριψη, κανένας δεν τολμά το πρώτο βήμα και τις περισσότερες φορές η μάχη χάνεται από νωρίς, χωρίς μεγάλες απώλειες. Οι πιο τολμηροί κάνουν την πρώτη απόπειρα και ευελπισθούν να πετύχουν. Και τότε σημειώνονται οι μεγαλύτερες απώλειες: Από τη μια, η χυλόπιτα προκαλεί καρδιακά ρήγματα και όσο πιο καυτή η πίτα, τόσο πιο μεγάλη η πληγή. Από την άλλη, αν το θύμα υποκύψει, υιοθετείται αμυντική τεχνική, του τύπου: «Άσε δε της μιλάω, να έρθει αυτή.» ή «Δεν πάω να μιλήσω, αν δε σιγουρευτώ..».
Το ξημέρωμα της Δευτέρας αποκαλύπτει τον απολογισμό της μάχης του Σαββατοκύριακου. Πληγωμένοι εγωισμοί, ραγισμένες καρδιές, θριαμβευτικά βλέμματα. Οι πρώτες βοήθειες των φίλων σπεύδουν να επουλώσουν τα ελαφριά τραύματα. Σχολιάζουν τα τεκταινόμενα και προτείνουν τις επόμενες κινήσεις. Οι προτάσεις πέφτουν βροχή είτε για να καταπραΰνουν τον πόνο, είτε για να μετριάσουν τον ενθουσιασμό του μαχόμενου, είτε άλλοτε για να καθορίσουν τον τρόπο επίθεσης. Αντιθέτως, στα βαριά τραύματα, μόνο ο χρόνος είναι σύμμαχος…. Και όλα αυτά μέχρι το επόμενο Σάββατο, που ήδη έχουν καθορισθεί το πεδίο μάχης (δηλ. επιλογή του club), οι στόχοι (δηλ. ηλικία και χρώμα μαλλιών) και η τεχνική του πολέμου που θα εφαρμοσθεί.
Ακούγεται υπερβολικό; Κι όμως συμβαίνει. Είναι όλοι τόσο απορροφημένοι στο να μη πέσουν θύματα, που χάνουν τον πραγματικό στόχο.
Ποιος είναι αυτός; Να βγουν με την παρέα, να διασκεδάσουν, να κουβεντιάσουν. Αν τώρα τύχει να εντοπίσουν κάποιο ενδιαφέρον μουτράκι, ας επιχειρήσουν να τραβήξουν την προσοχή του. Χαλαρά, ανέμελα, αυθόρμητα! Υπάρχουν περισσότερες πιθανότητες έτσι να συμβεί το απρόσμενα ευχάριστο, παρά όταν γίνει έμμονη ιδέα. Ο αυθορμητισμός προκαλεί την έκκριση εκείνων των ουσιών, οσμών και χρωμάτων που βοηθούν στην πρώτη προσέγγιση.
Δυστυχώς, όμως, κανείς δεν το σκέφτεται έτσι. Και επειδή με παρασύρει και εμένα όλο το κλίμα και η ατμόσφαιρα της εμπόλεμης κατάστασης που επικρατεί, ετοιμάζομαι πυρετωδώς για τις πρώτες μου μάχες.
Καλό βόλι, λοιπόν!

Το παραπάνω κείμενο αποτελεί μία προσφορά του addicted, τον οποίο και ευχαριστώ για τη συνδρομή αυτή.

Frogger

Ακόμα ένα κλασσικό παιχνίδι στις οθόνες σας. Περάστε το βατραχάκι απέναντι και πείτε κουάξ!!

Κολονοσκόπηση (όπως θα'θελα να είναι)

... Σήμερα ξύπνησα χαρούμενος. Θα πήγαινα στο νοσοκομείο να κάνω κολονοσκόπηση. Έχω ξανακάνει αλλά πάντοτε μου αρέσει. Βοήθησαν βέβαια και τα σουβλάκια που έφαγα χθες το βράδυ, με εντολή γιατρού βέβαια. Μόνο σήμερα δεν έπρεπε να φάω τίποτα αλλά ήξερα ότι σε λίγες ώρες θα είχα τελειώσει. Αχ, επιστήμη! Πόσο εύκολα κάνεις τα πράγματα για μας! Θυμήθηκα που κάποτε μου είχε πει ο πατέρας μου ότι η κολονοσκόπηση ήταν δύσκολη διαδικασία. Το καθαρτικό που έπαιρνες ήταν απαίσιο και δεν έτρωγες για μία μέρα. Ευτυχώς που δεν γεννήθηκα 20 χρόνια πριν...
Ετοιμάστηκα λοιπόν και ξεκίνησα για το Ιπποκράτειο, όπου και θα έκανα την εξέταση. Φτάνοντας εκεί άρχισα να χαμογελάω από μέσα μου. Ήξερα τι με περιμένει. Έχω ξανάρθει εδώ για άλλη εξέταση και ήταν...χμ...ωραία, πολύ ωραία! Ας συνεχίσω όμως την αφήγησή μου. Προχώρησα στο γραφείο κίνησης όπου καθόταν μία νόστιμη κοπελίτσα όχι πιο πάνω από 22 χρονών. "Καλημέρα σας κύριε, πώς μπορώ να εξυπηρετήσω;" Το χαμόγελο που μου χάρισε ήτανε πολύ γλυκό και χαριτωμένο. "Έχω ραντεβού για μία κολονοσκόπηση, με τον κύριο Τάδε" της απαντάω και ανταποδίδω το χαμόγελο. "Αχ, κρίμα που δεν έχετε ραντεβού μαζί μου, τότε εσείς θα εξετάζατε εμένα" μου είπε με τσαχπινιά και μου έδωσε ένα ψηφιακό χαρτάκι για να το δώσω στη γραμματεία του κτιρίου Β'. "Μην στεναχωριέστε δεσποινίς μου, είναι φανερό ότι χαίρετε άκρας υγείας, δε με χρειάζεστε!". Κι όντως φαινότανε, από την υπηρεσιακή καρτέλλα που φορούσε. Αυτή ήταν μία ψηφιακή πλακέτα που έλεγχε σε real time την κατάσταση αυτού που την φορούσε και ανέγραφε τα αποτελέσματα σε μία οθόνη μπροστά ώστε να φαίνεται από όλους. Εδώ και χρόνια η νομοθεσία απαιτούσε να εφαρμόζεται αυτό το σύστημα από όλα τα νοσοκομεία ώστε ο ασθενής να είναι σίγουρος ότι οι υπάλληλοι είναι καθαροί και υγιείς (αν και ο πατέρας μου λέει ότι αυτό έγινε για να μην ζητάνε αδικαιολόγητες αναρρωτικές). Φεύγοντας, παρατήρησα την ουρά που περίμενε για εισαγωγή. Πέντε άτομα περιμένανε. Μέσος χρόνος αναμονής: 3 λεπτά! Θεούλη μου, σκέφτηκα. Τα κρατικά νοσοκομεία πάντοτε έχουν κόσμο! Τι ταλαιπωρία. Βέβαια, ο πατέρας μου λέει ότι κάποτε αυτό θα φάνταζε σαν παράδεισος, αλλά ποιός ασχολείται με ιστορίες για δεινοσαύρους!!
Στάθηκα μπροστά στη γραμματεία του κτιρίου Β'. "Καλημέρα σας, έχω ραντεβού για μία εξέταση του κώλου!". Η κοπελίτσα πίσω από το τζάμι έσκασε στα γέλια! "Τι αστείος που είστε, μου αρέσετε, ελάτε να σας δώσω ένα φιλάκι!" μου λέει και τεντώνεται από τη θέση της και μου σκάει ένα φιλάκι στο στόμα. Η καρτέλλα της έδειχνε ότι οι σφυγμοί της είχαν ανεβεί λιγάκι, δικαιολογημένα θα'λεγα, αλλά κατά τ'άλλα ήταν υγιέστατη. Έτσι όπως με φιλούσε μπορούσα να δω και το στήθος της μέσα από την μπλούζα. Πολύ ωραίο στήθος, σκέφτηκα. Πιο ωραίο από της πρώτης κοπελίτσας. Θυμήθηκα κάτι άλλο που μου είχε πει ο πατέρας μου. Κάποτε, λέει, οι γυναίκες φορούσαν κάτι που το λέγανε σουτιέν και έκρυβε το στήθος. Από τότε όμως που τα σουτιέν συνδέθηκαν με το φαινόμενο της εξάπλωσης του καρκίνου του μαστού, απαγορεύτηκαν δια παντός και συγχρόνως απενοχοποιήθηκε η θέα του στήθους. Άκου πράγματα!!! "Θα πρέπει να κάνουμε πρώτα μία ανάλυση αίματος, όμορφέ μου κύριε" Άπλωσα το χέρι μου και μου κόλλησε ένα αυτοκόλλητο. Σε ένα λεπτό εμφανίστηκαν σε μία οθόνη όλα τα στοιχεία. Χοληστερίνη καλή, σάκχαρο καλό, τα τριγλυκερίδια ήταν λίγο ανεβασμένα... Καλά πήγα γενικώς. Πέρασε τα data στο ψηφιόχαρτό μου και με μία απότομη κίνηση μου ξεκολλάει το patch από το χέρι μου. "Άουτς, αυτό πόνεσε λιγάκι" της λέω με παράπονο. "Ε, να το φιλήσω τότε να φύγει ο πόνος" απαντάει αυτή με νάζι και σκάει στο χέρι μου ένα φιλάκι. "Περάστε τώρα στην πρώτη αίθουσα δεξιά και περιμένετε να σας φωνάξουν."
Το ήξερα ότι θα έπρεπε να περιμένω λιγάκι. Κρατικό Νοσοκομείο είναι αυτό. Γι αυτό και ήρθα προετοιμασμένος. Είχα πάρει μαζί μου το iPod ng και μαζί είχα φέρει το τελευταίο usm (ultra small media) των Tellers, του συγκροτήματος που κυριαρχούσε στα chart την τελευταία πενταετία. Ήτανε θεοί! Είχα ακούσει σχεδόν όλο το δισκάκι (10 τραγούδια) όταν ακούω μία μπάσα φωνή να φωνάζει το όνομά μου. Ήτανε ο γιατρός Τάδε! "Καλημέρα γιατρέ" του είπα και του έδωσα το ψηφιόχαρτό μου. "Καλημέρα παιδί μου, πέρνα μέσα. Έφαγες σουβλάκια όπως σου είπα;" "Φυσικά γιατρέ" "Ωραία βγάλε τα ρούχα σου και ξάπλωσε. Η νοσοκόμα θα σε βοηθήσει". Όντως, ενώ εγώ άρχισα να βγάζω το πουκάμισό μου, μία νοσοκόμα, περίπου 30 χρονών σε άριστη κατάσταση και με μεγάλο στήθος, άρχισε να μου ξεκουμπώνει το παντελόνι μέχρι που το έβγαλε τελείως και μετά μου φόρεσε μία ειδική ρόμπα που με άφηνε ακάλυπτο από πίσω. Έπειτα, μετά από εντολή του γιατρού, έπιασε ένα στηθοσκόπιο και άρχισε να εξετάζει το σώμα μου. Θυμήθηκα τότε ότι ο πατέρας μου μου είχε πει ότι από την εποχή του τα μόνα πράγματα που μείνανε ίδια ήταν η ρόμπα και το στηθοσκόπιο και αυτά για τον απλούστατο λόγο ότι ήταν συνδεδεμένα με το image των ιατρών, δηλαδή ήτανε θέμα lifestyle. Και δεν είχαν άδικο, σκέφτηκα εγώ βλέποντας τη νοσοκόμα με την αποκαλυπτική φορεσιά να ακουμπάει το στηθοσκόπιο στον αριστερό μου όρχι. Δυστυχώς, όμως, αυτή η σκέψη μεταδόθηκε από τον εγκέφαλό μου μέχρι τα γεννητικά μου όργανα με δυσάρεστα αποτελέσματα. "Γιατρέ, ο νεαρός έχει στύση" φώναξε άξαφνα η νοσοκόμα. "Χμ" είπε αυτός "δεν μπορούμε να κάνουμε την εξέταση έτσι. Καλά, πάρε παιδί μου προς το παρόν αυτό το καθαρτικό χάπι και πήγαινε στην τουαλέτα". Πήρα το χάπι μαζί με λίγο ουίσκι και πήγα στο μέρος. Σε ένα λεπτό το έντερό μου είχε καθαρίσει τελείως αλλά η στύση μου παρέμενε. "Φωνάξτε την αδερφή Μαρία" φώναξε ο γιατρός και όντως σε λίγο ήρθε η αδερφή Μαρία, ένας άγγελος, όπως θα'λεγε κι ένας φίλος μου. 20 χρονών, ξανθιά, με 1.75 ύψος, στητό στήθος μετρίου μεγέθους και τέλεια τριγλυκερίδια. Εγώ σκέφτηκα ότι μάλλον χειρότερα θα τα έκανε αυτή παρά θα βοηθούσε. Με έβαλε να ξαπλώσω και τότε άρχισε να μου κάνει μαλάξεις στο πέος μου με έναν ειδικό τρόπο που έκαναν την στύση μου να εξαφανιστεί χωρίς άλλες παρενέργειες. Τι επιστήμων, σκέφτηκα εγώ. "Ορίστε, γιατρέ, είναι έτοιμος" κελάηδησε και έφυγε. Είχε έρθει η ώρα της εξέτασης. Μου βάλανε ένα άλλο patch στο μπράτσο μου, το οποίο θα με έκανε να χαλαρώσω για να μην κουνιέμαι και με γυρίσανε στο πλάι. Ο γιατρός τότε έβαλε έναν μικροσκοπικό σωλήνα στον πρωκτό μου και άρχισε να τον σπρώχνει πιο μέσα. Εγώ δεν καταλάβαινα τίποτα άλλο παρά ένα ελαφρύ γαργαλητό. Μπορούσα να βλέπω και σε μια οθόνη το έντερό μου καθώς ο σωλήνας με την κάμερα συνέχιζε την πορεία του. Σαν να ήμουνα στον κινηματογράφο.
Η όλη διαδικασία κράτησε 10 λεπτά περίπου. "Τελειώσαμε, μπορείς να σηκωθείς" είπε ο γιατρός και εγώ σηκώθηκα. Η νοσοκόμα με βοήθησε να ντυθώ. "Ήσουνα πολύ ήρεμος, συγχαρητήρια" μου είπε και μου έσκασε ένα φιλάκι στο στόμα. "Τώρα, βγες έξω και περίμενε τα αποτελέσματα". Βγήκα και περίμενα. Μετά από 5 λεπτά ήρθε ο γιατρός. "Όλα καλά, κανένα πρόβλημα, μόνο κάποιο μικρόβιο παρουσιάστηκε. Πάρε αυτό το χάπι μια φορά μόνο και θα'σαι εντάξει". Πήρα το χάπι, πήρα και το ψηφιόχαρτό μου με τα ιατρικά data και έφυγα από το νοσοκομείο. Πριν απομακρυνθώ πολύ γύρισα και το αντίκρισα. Ο πατέρας μου μου έλεγε ότι στην εποχή του το νοσοκομείο ήταν ένα τρομακτικό μέρος, όπου γίνονταν απαίσια πράγματα. Πώς είναι δυνατόν κάτι τέτοιο; Σήμερα το νοσοκομείο είναι το δεύτερο πιο ευχάριστο μέρος, μετά τις Τράπεζες. Σκέφτηκα ότι μάλλον δεν μου τα λέει καλά ο πατέρας μου. Μάλλον δεν μου τα λέει καλά!!!

Blogged with the Flock Browser

Για την Έρη

Επειδή, απ'ότι πληροφορούμαι, η Έρη χασομεράει αρκετά στα σεμινάρια που παρακολουθεί, αρκετά ώστε να μπαίνει και σε αυτό το blog, μάζεψα κάποιες διευθύνσεις που ίσως βοηθήσουν την ίδια και τις υπόλοιπες τσούπρες της τάξης να σπαταλήσουν λίγο χρόνο παραπάνω. Προσέξτε μόνο κορίτσια μη σας πιάσει ο καθηγητής!

• majman.net/fly_loader.html   Σκοτώστε την ώρα σας σκοτώνοντας μύγες.
• www.gamegecko.com/high_fashion_dress_up.php  Ντύστε την κούκλα και γίνετε fashion designers.
• www.deviantart.com/   Περιηγηθείτε σε μια μεγάλη συλλογή από εικόνες.
• www.filaki.gr   Ανέκδοτα, αστείες εικόνες και άλλα.
• www.toptipsforgirls.com   Συμβουλές για κορίτσια και μόνο κορίτσια.
• www.fashionmakeup.net/doll2.html   Μετά το ντύσιμο εξασκηθείτε και στο face styling.
• www.luvgalz.com   Γραφικά μόνο για γυναίκες.
• www.outblush.com   Νέες ιδέες για αγορές (αν τα βρείτε στην Ελλάδα).
• www.youtube.com/watch?v=vEc4YWICeXk   Κλασσικές γυναίκες του κινηματογράφου.
• www.youtube.com/watch?v=Qehxjub5lyo   Ένα ωραίο βίντεο για το πώς κάνουν ντους οι άντρες και οι γυναίκες
• www.braingle.com   Παιδέψτε και λίγο το μυαλό σας!!
• www.geocities.com/marinosworld/OldSite/myworld.html   H παλιά μου ιστοσελίδα, όταν ήμουνα νιος και δημιουργικός!!! (μπείτε στο "αρχείο")

Τέλος, μην ξεχνάτε ότι μπορείτε να παίξετε με τα παιχνίδια που βλέπετε στην αριστερή στήλη καθώς και να δείτε τα άλλα blogs ποα αναφέρω. Κι αν όλα αυτά δε σας φτάνουν τότε... ε.... ανοίξτε και κάνα βιβλίο!!!!!!!!!!!!!  

Blogged with the Flock Browser

Τσικνοσάββατο στη Blue Sky

Εντάξει, όσοι ήσαστε ήσαστε. Και ήσαστε σχεδόν όλοι!!! Χορέψαμε, ήπιαμε... τα γνωστά. Μα για το προηγούμενο Σάββατο μιλάω φυσικά. Το Τσικνοσάββατο στη Blue Sky. Τι; Εσύ δεν ήσουν; Πώς μας ξέφυγες; Ε, δες μερικές φωτογραφίες για να δεις τι έχασες!!!

Blogged with Flock

Τσικνοπέμπτη

    Λες και δεν τρώμε καθημερινά κρέας εμείς οι Έλληνες, χρειαζόμαστε και ένα έθιμο σαν την Τσικνοπέμπτη για να δικαιολογήσουμε ακόμα περισσότερη κρεατοφαγία. Μετά πώς να μην είμαστε η χώρα με το μεγαλύτερο ποσοστό παχύσαρκων παιδιών στην Ευρώπη; Τουλάχιστον κάνουμε και πολύ σεξ και έτσι καίμε πολλές θερμίδες. Για χθες δεν ξέρω αν υπήρχε σεξ (πρέπει να ρωτήσω τον Σίμο για αυτό) αλλά σίγουρα υπήρχε κρεατοφαγία. Πήγαμε, λοιπόν, ο Αποστόλης, εγώ και η Έρη και κάτσαμε σε ένα άθλιο μαγαζί στη Μοδιάνου για να πάρουμε γεύση. Ο Τόλης φορούσε ένα ιδιαίτερα gay καπελάκι ασορτί με φανταζί α λα Έλτον Τζον γυαλιά, κάτι που τον έκανε πολύ underground glam '70s τύπο, από τον λαιμό και πάνω! Εγώ αρκέστηκα σε ένα κουδουνάτο πολύχρωμο καπελάκι και για να κάνω θόρυβο είχα και μία δυνατή ντουντούκα ικανή να ξεκουφάνει και κουφό. Την μεγαλύτερη εντύπωση έκανε πάντως η Έρη, η οποία ήταν ντυμένη από κάτω έως πάνω ώς... Έρη! Καταπληκτική αμφίεση!!
    Το μαγαζί μέτριο έως μετριότατο αν και είχαν πλάκα τα παιδιά που δουλεύανε εκεί -δεν τους λέω σερβιτόρους γιατί απλούστατα ΔΕΝ ΗΤΑΝ. Το φαγητό -αυτό που έφτασε τελικά στο τραπέζι- έτσι κι έτσι. Το χύμα κρασί τους δεν άρεσε στους υπόλοιπους αν και εμένα μου έκατσε μια χαρά. Μετά πάντως συνεχίσαμε με ρετσίνα.
    Μετά από λίγο κατέφτασαν και η Μαρί με τον Ζορζ, ντυμένοι κάτι ανάλογο με την Έρη, ως Μαρί και Ζορζ αντίστοιχα ενώ λίγο μετά ήρθαν και η αδερφή μου ντυμένη γελαδοκόριτσο ενώ η φίλη της Μαρία παρίστανε τον CEO της Κόλασης! Πήραν κι αυτοί μια γεύση από το εκπληκτικό service, ήπιαμε όλοι μαζί ρετσίνα, χορέψαμε και λίγο υπό τους ήχους του προχωρημένου soundtrack, φλερτάραμε λίγο και με τα διπλανά τραπέζια, κάτι γριές από τη μία και κάτι παντρεμένες από την άλλη, και -λίγο πριν φάμε ξύλο- την κάναμε για αλλού.
    Αν και μας ταλαιπώρησε λιγάκι η συγκεκριμενοποίηση του "αλλού" (τους άλλους βασικά γιατί εγώ τους έριχνα με το δολοφονικό μου sperm-spray!) τελικά βρεθήκαμε στο Elvis. Και πολύ καλά κάναμε. Μέσα υπήρχε πολύ κέφι και διάθεση. Η μουσική ήταν πολύ ωραία, ως συνήθως, και ο κόσμος επίσης πολύ ωραίος, πάλι ως συνήθως. Το προσωπικό ήταν ντυμένοι σαν strippers με στολή μπάτσου (ο αφαλός ήταν έξω) και τα γκομένια δίπλα μας πολλά και ιδιάτερα sexy! Χορεύαμε, πίναμε και χορεύαμε και πίναμε. Πιο μετά ήρθε και ο Σίμος και χορεύαμε και πίναμε μαζί με τον Σϊμο. Κάποια στιγμή όμως έπρεπε να φύγουμε καθώς η επόμενη ήταν εργάσιμη.
    Στην τελική, περάσαμε καλά. Υπήρχαν σημαντικές απώλειες όπως ο Νικήτας και ο Σίμος (στο τραπέζι), κάποιοι συμβιβασμοί στο φαί και την ποιότητά του αλλά όπως λένε "η καλή μέρα από το τέλος φαίνεται" (ή κάτι τέτοιο τελοσπάντων) και το τέλος ήταν καλό, όπως εξάλλου και η διάθεσή μας γενικότερα. Ας μη ξεχνάμε και τί είπε η Μαντόνα κάποτε: "Έχω ένα πέος στο κεφάλι μου" (άσχετο αλλά δεν βρήκα τίποτα καλό για να κλείσο το post αυτό)!!!!...................

Blogged with Flock