Ο τίτλος είναι παραπλανητικός. Δεν πρόκειται να διαβάσετε για κανέναν γάμο. Μόνο για μια κηδεία. Χθες ήμουνα σε μία, στη Βέροια. Πέθανε ένας συγγενής μας, αγαπητός και καλός, αλλά όχι τόσο δεμένος μαζί μου ώστε να με πιάσουν τα κλάμματα. Έτσι, μπόρεσα να αντιμετωπίσω την όλη διαδικασία πιο αποστασιοποιημένα, σαν παρατηρητής.
Η κηδεία έγινε στον ναό του Αγ.Αντωνίου, το μεσημέρι. Ήδη από πιο νωρίς είχε αρχίσει να βρέχει. Μακάρι να μπορούσα να πω κάτι του τύπου "κλαίει και ο Θεός", "δάκρυσε ο ουρανός" αλλά δεν μπορώ. Απλά έτυχε να βρέχει. Δεν ξέρω γιατί λέμε τέτοια πράγματα τέτοιες στιγμές. Για παρηγοριά; για επιβεβαίωση της σημασίας της απώλειας; για απλή κουβέντα;
...Δύσκολο και αυτό. Η κουβέντα. Και δεν εννοώ με τους άμεσους συγγενείς του εκλιπόντος. Με αυτούς δεν έχεις πολλά περιθώρια. -Τα συλληπητήριά μου, ζωή σε λόγου σας, η ζωή συνεχίζεται, και άλλα παρόμοια. Δεν θα πας να πεις "πώς πάνε δουλειές". Σε αυτούς όχι. Στους υπόλοιπους όμως; Ειδικά αν έχεις καιρό να τους δεις, έρχεσαι σε δίλημμα. Να χαμογελάσω ή δεν πρέπει μέσα στην Εκκλησία; Να πούμε τίποτα ευχάριστο ή θα θεωρηθεί ασέβεια; Έρχεσαι σε κάπως δύσκολη θέση. Βέβαια, όπως αποδεικνύεται αργότερα, καλύτερα να μην μιλούσες καθόλου. Διότι, άντε, στην Εκκλησία μέσα τα λόγια είναι λίγα. Στο τραπέζι μετά όμως, ανοίγουν τα στόματα διάπλατα και όχι μόνο για να φάνε. Ανοίγουν και για να μιλήσουνε. Και φυσικά δεν θα πούνε για τον αγώνα της Κυριακής. Όχι, εδώ δεν είναι Αγγλία. Εδώ θα πούνε για τον τάδε που πέθανε και για τον δείνα που είναι στο νοσοκομείο. Ειλικρινά σας μιλάω, χθες άκουγα πόσην ώρα τον πατέρα μου -παλιός Βεροιώτης- να μιλά για θανόντες, για άρρωστους και για δυστυχισμένους και πρόσθετε πού και πού καμμιά φράση του τύπου "έρχεται και η ώρα μας". Ήμαρτον! Δεν το καταλαβαίνω αυτό. Γιατί πρέπει σε κηδείες να θυμόμαστε όλους τους νεκρούς; Αποτελεί κάποιο είδος τιμής για τον μακαρίτη; Μήπως έτσι του λέμε 'ορίστε, θα έχεις και παρέα εκεί που πας"; Ξέρω, ξέρω. Ανθρώπινη ψυχολογία θα μου πείτε. Απλά, σκέφτομαι, μήπως μπορούμε να την αλλάξουμε...
Και άλλα πράγματα μου τράβηξαν την προσοχή. Κατ'αρχήν, ο τελευταίος ασπασμός. Συγκινητική στιγμή, δεν λέω. Και μόνο που αντικρίζεις τον μακαρίτη, ακίνητο, κιτρινωπό, ξαπλωμένο μέσα στην κάσα, είναι αρκετό για να φορτώσεις συναισθηματικά. Πέρα από αυτό όμως, έχει και άλλο ενδιαφέρον. Βλέποντας τους υπόλοιπους να ασπάζονται τον νεκρό, καταλαβαίνεις ποιοι έχουν καλή σχέση με τον θάνατο και ποιοι όχι. Κάποιοι απλά φιλούσαν την εικόνα και έφευγαν. Αυτοί ήταν, κατά πλειοψηφία, πιο νέοι. Άλλοι αγγίζανε και το πρόσωπο του μακαρίτη, το μέτωπο ή το μάγουλό του, σαν φιλικό χτύπημα στην πλάτη, σαν να του λέγανε "άντε μπαγάσα, καλά θα περάσεις". Αυτοί, ήταν κυρίως πιο μεγάλοι και προφανώς έχουν πάει σε αρκετές κηδείες γιατί δεν είναι κι εύκολο να αγγίζεις έτσι τον νεκρό, πιστέψτε με. Εγώ, τουλάχιστον, δεν τον άγγιξα κι ας έχω ξαναπάει σε κηδείες. Μία γιαγιάκα που φαινόταν 300 χρονών, ζαρωμένη σαν σταφίδα, καί άγγιξε τον μακαρίτη και τον χάιδεψε και τον φίλησε στο μέτωπο. Άρε, γιαγιά, σκέφτηκα, θα έχεις φάει τις κηδείες με το κουτάλι εσύ! Τέτοια άνεση, σαν να βρισκόταν στο φυσικό της χώρο. Μις Φιούνεραλ 2008!!! Άντε, μην ανησυχείς θα'ρθει κι η σειρά σου, θα'λεγε ο πατέρας μου.
Το άλλο που με έκανε να σκεφτώ ήταν η στιγμή στο νεκροταφείο, όπου όλοι οι καλεσμένοι ρίχνουν από μία φτυαριά χώμα. Αυτό πάλι τί είναι; Γιατί το κάνουμε αυτό; Τι σόι τιμή είναι αυτή; Είναι σαν να του λέμε "άντε, σκεπάσου μη σε βλέπω". Πρώτα τον κλαίγαμε και μετά τον διώχνουμε μια ώρα αρχύτερα; Εμένα πάντως η όλη σκηνή με τα φτυαράκια μου έκανε κάτι από το Όριεντ Εξπρές με τον Ηρακλή Πουαρώ, όπου τον μακαρίτη, αφού τον δηλητηριάσανε, περάσανε όλοι σχεδόν οι επιβάτες του τρένου με τη σειρά και του δώσανε από μία μαχαιριά. Πάρε κι αυτήν, κι αυτήν να άλλη μία!!! Έτσι και χθές. Ο καθένας έριξε και από μία φτυαριά. Όχι εγώ. Δεν θέλω να έχω μπλεξίματα με τον Πουαρώ!
Και καταλήγουμε στο φαγητό. Θέλω να μου εξηγήσει κάποιος γιατί το φαγητό πρέπει να είναι λιτό! Δεν είμαι αχόρταγος κι ούτε έχω παράπονο. Απλά λέω ότι πάντα στις κηδείες, τουλάχιστον αυτές που έχω πάει εγώ, το φαγητό είναι λιτό. Δηλαδή τότε θυμόμαστε την διατροφή; Ή υποτίθεται ότι από τον καημό μας δεν πάει τίποτα κάτω; Και γιατί να είναι καφές της παρηγοριάς και όχι μπύρα ή βότκα ή σφινάκια της παρηγοριάς; Ας μου απαντήσει κάποιος. Ίσως να πρέπει να ρωτήσω την Μις Φιούνεραλ. Έχει φάει ελιές αυτή!!!
Καλό πράγμα η παράδοση βρε παιδιά, δε λέω. Αλλά μήπως πρέπει να είμαστε ελαστικοί και διαλλακτικοί; Μήπως να μην φοβόμαστε την αλλαγή; Χθες είχα την ευκαιρία να σκεφτώ και την δική μου κηδεία και κατέληξα σε κάποια πράγματα. Κατ'αρχήν, θα ήθελα κατά την εκφορά να υπάρχει μπάντα με μουσική α λά Μπρέγκοβιτς, όπως στον Καιρό Των Τσιγγάνων. Υπέροχη μουσική, πραγματικά. Επίσης, θέλω όποιος επιθυμεί να πει δυο λόγια για μένα, όπως στις αμέρικαν μούβις που βλέπουμε. Να πει και κάνα αστείο να ελαφρύνει το κλίμα. Εννοείται ότι αντί για φτυαριές χώμα προτιμώ να μου ρίξουν από κάποιο αντικείμενο. Αυτό πιστεύω ότι θα ήταν πιο ωραίο και πιο συμβολικό. Τέλος, οι καλεσμένοι θα τρώγανε κανονικό φαί, καμμιά μπριζόλα, κάνα σουβλάκι και άλλα τέτοια ωραία πριν καταλήξουνε σε κάνα μπαρ για να πιούνε τ'άντερά τους!!! Θέλω να είναι γλέντι! Θέλω να είναι χαρά! Θέλω να είναι ευτυχία! Εξ''αλλου, αν θέλουνε να με κλάψουνε, ας έρθουνε στον γάμο μου !!!
